पारसले दरबार छाडेपछी फेरि कहिल्यै दरबार फर्किएर गएनन्।

By Dil Nisani Magar-पारसले दरबार छाडेपछी फेरि कहिल्यै दरबार फर्किएर गएनन्। बरु सडकमा कुकुरसँग सुत्दा खुशी भए तर राजाको छोरा हुँ भन्दै चिच्चाएर हिडेनन्। पूर्व युवराजको हैसियतमा मान, सम्मान खोजेनन्। यिनलाई धेरै पटक राजसंस्थाको बारेमा प्रश्न गरियो तर हाँसेर टारिदिए। मेरा बा र म फेरि टाउकोमा श्रीपेच लगाएर यो देश लाई शासन गर्न आउनुपर्छ भनेनन्। बरु सबै मिलेर बस्नुपर्छ र सबै कुरा नेपाली जनताको चाहनामा भर पर्छ भनेर उम्किरहे। आफूहरू बिना नेपाल चल्दैन भनेर धम्की दिएनन्।जोगीझैँ बनेर हिँडे, बदला लिने भाव बोकेनन्।

तर आज जनताको छोराछोरीहरूको ताल हेर्नुहोस्, दशकौँ देखि सत्तामा छन्, तर सडकमा मान्छे उतारेर आन्दोलन गर्छु भन्छन्। केही दिन सत्ताबाट विमुख हुँदा टाउको काटिएको भालेझैँ छटपटाउँछन्। आफू मन्त्री बनेका छन्, सांसद बनेका छन्, तर केही नपाएझैँ स्याल कराएझैँ कराउँछन्। आफूहरू बिना देश ठप्प हुन्छ भन्ने ठोकुवा गर्छन्। सरकार ढल्यो भने जिन्दगी नै ढले जस्तो कोकोहोलो मच्चाउछन्। दरबारमा जन्मिएको मान्छेभन्दा झुपडीमा जन्मिएको मान्छेमा बढ्ता सुविधाभोगी र विलासीपनको लालच देखिन्छ। कुनै मूल्य, मान्यता ,नियम, कानुन, इजज्त र नैतिकताको मतलब छैन।

पारसले ड्रग्स सेवन गरेको भन्दै आलोचना गरिन्छ तर आज सुदूरपश्चिम र मधेशका लाखौं युवाहरू ड्रग्सको प्रयोगले खत्तम भइसकेका रिपोर्टहरु आएका छन्। अन्य गाउँ–सहरमा पनि युवाहरू लागूपदार्थको दुव्र्यसनमा फसेका छन्। तर राज्य बेखरबर छ। प्रत्येक सहरमा कल-कारखाना बन्नुपर्ने हो, तर सुधार केन्द्रहरू बन्दैछन्। हाम्रो यो उन्नत व्यवस्थामा प्रत्येक युवाको खल्तीमा मासिक तलब बापतको पैसा हुनुपर्ने हो, तर आज ड्रग्सका सुईहरू छन्। मोटरसाइकलमा रड, पेट्रोल र खुकुरी बोकेर हिँड्ने युवाहरू उत्पादन भईराखेका छन्।

(मान्छेको प्रवृत्तिको कुरा गरेको)