ओलीको अहंकार, देउवाको अकर्मण्यता र दोहोरिँदै गएको राजनीतिक दुर्घटना

ओलीको अहंकार र देउवाको अकर्मण्यताले हिजो जेन–जी (Gen-Z) विद्रोह जन्मिएको थियो । त्यो विद्रोह कुनै आकस्मिक घटना थिएन, बरु दशकौँदेखि संचित निराशा, बेरोजगारी, अवसरको असमानता र नेतृत्वप्रतिको अविश्वासको विस्फोट थियो । तर दुर्भाग्य, त्यो चेतावनीलाई आत्मसात् गर्नुको सट्टा आज पनि उही सत्ता–मुखी प्रवृत्ति, उही सत्ता जोगाउने खेल, र उही जनभावनाप्रति बेवास्ता दोहोरिँदैछ । परिणामतः समाज फेरि अर्को दुर्घटनातर्फ धकेलिँदैछ ।

ओलीको नेतृत्व शैली अहंकार, अधैर्य र संविधानमाथिको व्यक्तिगत व्याख्याले निर्देशित देखियो । संविधानविपरीत पटक–पटक प्रतिनिधिसभा विघटन गर्नु केवल कानुनी चूक मात्र थिएन, त्यो लोकतान्त्रिक संस्कारमाथिको गम्भीर आघात थियो । जनताको मतबाट बनेको संसद् एक व्यक्तिको राजनीतिक असुविधाका कारण भत्काइन्छ भने त्यसले व्यवस्था प्रति नागरिकको भरोसा कसरी टिक्छ? यस्तो पृष्ठभूमिमा ओलीसँग पुनःस्थापनाको माग गर्ने नैतिक आधार नै रहँदैन ।

उता देउवाको अकर्मण्यता झन् घातक रह्यो । अवसर पाउँदा निर्णायक नेतृत्व देखाउन नसक्नु, सत्ताको गणितमा मात्र सीमित हुनु र संरचनात्मक सुधारतर्फ गम्भीर पहल नगर्नु पनि वर्तमान संकटको अर्को कारण हो । सक्रिय हस्तक्षेप, स्पष्ट दिशा र साहसिक निर्णय आवश्यक भएको बेला मौन बस्नु वा ढिलासुस्ती गर्नु लोकतन्त्रका लागि कम हानिकारक हुँदैन ।

वास्तविक समस्या व्यक्ति मात्र होइन, सत्तालाई उद्देश्य बनाउने सोच हो । जब राजनीति जनसेवाको साधन होइन, व्यक्तिगत प्रभुत्व र शक्ति प्रदर्शनको माध्यम बन्छ, तब संविधान कागजमा सीमित हुन्छ र जनताको धैर्य सडकमा पोखिन्छ । जेन–जी विद्रोह त्यसैको संकेत थियो—र आजको अवस्था त्यो संकेतलाई बेवास्ता गर्दा आउने परिणामको पूर्वाभ्यास जस्तै देखिन्छ ।

यदि यही प्रवृत्ति जारी रह्यो भने, असन्तोष थप गहिरिन्छ, संस्थामाथिको विश्वास कमजोर हुन्छ र लोकतन्त्र स्वयं जोखिममा पर्छ । त्यसैले अब प्रश्न व्यक्तिको होइन, चरित्रको हो—अहंकार र अकर्मण्यताबाट मुक्त, संविधान र जनभावनाप्रति उत्तरदायी नेतृत्व निर्माण नगरेसम्म यस्ता दुर्घटनाहरू दोहोरिरहनेछन् ।